कविता : मेरो जीवन

घरको आँगन छोड्दा घाम नै अस्ताए जस्तो भयो,
मेरो भाग्यको जून पनि बादल मै हराए जस्तो भयो ।

आमाको सम्झना धुपझैँ मुटुभरि सल्कि रहन्छ,
तर परदेशको हावाले त्यो सुवासै उडाए जस्तो भयो ।

मेरो सपना चिरिएको पतंग झैँ आकाशमा अल्झियो,
डोरी त आफ्नै हातमा थियो, तर कसैले काटे जस्तो भयो ।

भीडको सागरमा बगिरहेछु निर्जीव काठझैँ,
किनारै नदेखिने यो यात्रा सजाय जस्तो भयो ।

दिनहरू फलामका सिक्री बनेर खुट्टामा बाँधिए,
रातहरू काँडाको ओछ्यान झैँ मुटुमाथि छरिए जस्तो भयो ।

हासो त केवल मुखमा कोरिएको चित्र मात्र रह्यो,
भित्रको पीडा ज्वालामुखी झैँ सल्किए जस्तो भयो ।

आशा भने टाढाको टिम्टिमे ताराझैँ बाँकी छ,
त्यसैको उज्यालो समाएर अँध्यारो पार गरिए जस्तो भयो ।