समाचार सारांश
- बाँकेको नेपालगञ्ज ऐतिहासिक, सामाजिक र राजनीतिक रूपमा महत्वपूर्ण सहर हो, जहाँ विविधता र आन्दोलनले पहिचान बनाएको छ।
- मोहम्मद इश्तियाक राईको जीवन यात्रा डाक्टर बन्ने सपना त्यागेर पूर्णकालीन राजनीतिमा प्रवेश गरेको कथा हो।
- पाँचौं पटक चुनावी मैदानमा उत्रिएका राई विकास, अनुभव र सामाजिक सद्भावलाई आफ्नो मुख्य आधार मान्दै पुनः जनमत खोजिरहेका छन्।
नेपालगञ्ज : नेपालगञ्ज सहरको इतिहास जति तन्काउन खोज्यो यो उतिधेरै इतिहासका पानाहरू खोतल्दै खोतल्दै सयौं वर्षअघिसम्म पुग्छ । राणाकालीन सहरको परिचय बनाएको नेपालगञ्जसँग इतिहासका त्यस्ता कैयौं संयोगहरू गाँसिएका छन्, जसको धरातलमा सिङ्गो नेपालको ऐतिहासिक धरोहरहरू भेटिन्छन् ।
पश्चिम नेपालको पुछारमा भारतसँग सिधै जोडिएको यो सहर आफैमा जति पुरानो इतिहासका परिचयहरू बोकेर बाँचिरहेको उति नै वर्तमानका संयोगहरू फेरिदैं जान्छन् । नेपाली राजनीतिको कैयौं अशंहरूले अझ यो सहरको परिचयलाई खुला किताब बनाइदिन्छन् ।
समाजलाई विविधताहरूलाई एउटै मालामा गाँस्दै आएको नेपालगञ्ज सहरले सिङ्गो देशलाई पटक पटक राजनीतिक सन्देश पनि दिन्छ, विद्रोहको होस् वा शान्ति र सद्भावको । परिवर्तनको भोकले जति चाँडै यो सहर बिथोलिन खोज्छ त्यत्ति नै सामाजिक प्रेममा सम्हालिन पनि सक्छ ।
निख्रिन थालेको शिशिर ऋतुसँगै अलि चाँडै पालुवा फेर्दैछ यो सहर पनि। अरुभन्दा अलि चाँडै तातिने यो सहरलाई देशभरि जस्तै यतिबेला चुनावी मोहोलले छोपेको छ । हुस्सुले उघारिएको यो सहर बाँके जिल्लाको निर्वाचन क्षेत्र नं २ मा पर्छ । जहाँ विभिन्न जातजाति, समुदाय र संस्कारले भरिएको भरिलो समाज छ ।
नेपालगञ्जका २१ वडा र छिमेकी डुडुवा गाउँपालिकाका ६ वटा वडाहरूमा फैलिएको यो निर्वाचन क्षेत्रका लगभग १ लाख ८ हजार मतदाताले फागुन २१ गते आफ्ना प्रतिनिधि चुन्नेछन् । यो चुनावी मैदानमा उत्रिएका लगभग २० जना उम्मेदवारमध्ये फेरि दोहोरिएका एक प्रतिनिधि हुन्, मोहम्मद ईश्तियाक राई।चुनावी मैदानमा उनको यो पाँचौं इनिङ हो ।
राजनीतिको रस
स्कुले जीवनको चञ्चलतासँगै सबको जीवनमा हजार सपनाहरू दौडिरहेका हुन्छन् । जब उच्च शिक्षाको बाटो तय हुन्छ अनि जिन्दगीका लक्ष्यहरू उसैगरी सल्बलाउन थाल्छन् ।
लक्ष्य कतिपयका आफ्नै हुन्छन्, कतिपय सपनाहरू अरूका । उनीसँग पनि त्यस्तै सपनाहरू थिए, उस्तै लक्ष्यहरू थिए । कति आफ्ना थिए कति अरूका थिए। गाँसिएका त्यस्तै सपनाहरूमा अलमलिदैं उनले आइएस्सी सक्काएका थिए ।
घर परिवार चाहन्थ्यो उनी डाक्टर बनून् । नजानिँदो तरिकाले आफन्तका ती सपनाहरूलाई उनले आफ्नो लक्ष्य बनाउँदै थिए ।
बिएस्सी पढ्न भारत गएका उनी २०५६ सालमा फर्किए । कारण थियो बुवाको उम्मेदवारी ।
२०५६ सालको निर्वाचनमा सांसद हुनका लागि तत्कालीन बाँके क्षेत्र नं ३ बाट ‘स्वतन्त्र’ उम्मेदवारी दिएका बुवाको चुनावी अभियानमा सघाउन उनी परीक्षा छोडेर आए ।
पटक–पटक वडाअध्यक्ष तथा राप्रपा नेपालबाट पहिला पनि जिल्ला विकास समितिका सदस्य भइसकेका उनका बुवा २०५६ सालको आम निर्वाचनमा स्वतन्त्र उम्मेदवारी दिएका थिए ।
चुनावमा खटिए । आखिर चुनाव लड्ने भनेकै जित्नका लागि हो । तर सबैले जित्दैनन् । त्यो समयमै मुस्लिम समुदायबाट एम.ए. सम्म अध्ययन गरेका उनका बुवा मुहैयुद्दीन राईले पनि चुनाव जितेनन् ।
बुवालाई जिताउनका आफ्नो पढाइ छोडेर घर फर्केको एउटा तन्नेरी । डाक्टरी जीवनका लागि पछ्याइरहेका पाइलाहरू उनले यतै बिसाए । र, पूर्णकालीन राजनीतिमा होमिए । ती उनै तन्नेरी थिए, जो अहिले बाँके क्षेत्र नं २ बाट पाँचौं पटक चुनावी मैदानमा होमिएका छन्–मोहम्मद इश्तियाक राई ।
एकाएक फेरिएको लक्ष्य । झन अलमलिएका सपनाहरू । राजनीतिमा लागेका बुवाको सपना थियो– छोरो डाक्टर बनोस् । तर बुवाको त्यही राजनीतिक मैदानमा सफर गरिसकेका इश्तियाकले अब आफ्नो जीवनलाई त्यही मैदानमा दौडाउन चाहन्थे ।
सपनाहरू फेरि बाझिन थाले ।
महिनौंसम्म त बाउछोराको बोलचाल नै बन्द भयो । आफैले देखाएको बाटो थियो । आफ्नै मैदान थियो । बाझिएका ती सपनाहरू विस्तारै सबको साझा हुन थाल्यो । बिएस्सी पढिरहेका इश्तियाकले फेरि राजनीतिक बाटो नै रोजे । विज्ञानका ठेलीहरू छोडेर उनले फेरि राजनीतिक शास्त्रका पुस्तकहरू समाए ।
बाटो मोडिइसकेको थियो ।
पैसाको लागि राजनीति होइन, इश्तियाकलाई थाहा थियो बरू राजनीति गर्न पैसा चाहिन्छ । पुख्र्यौली सम्पत्ति त पहिलादेखि नै थियो ।
नेपालगञ्जको धम्बोझीमा २०३६ कात्तिक १६ गते जन्मिएका इश्तियाकका हजुरबुवा बर्दियाका जमिन्दार थिए । त्यो बेलै वर्दियाका सयौं विघा मलिला फाँटहरू उनीहरूकै थिए । उनीहरूको पुख्र्यौली घर भने तत्कालीन साईगाउँ गाविसमा थियो ।
त्यही मलिला फाँटमा त्यो बेलै आधुनिक तरकारी खेती गर्ने उनका हजुरबुवा इस्माइल राईको नाम विस्तारै फेरिन थाल्यो र उनी ‘किसान’ नामले चिनिन थाले ।
सयौं विघामा खेती गर्ने उनलाई अहिले पनि पुराना मान्छेहरू ‘किसान’ भनेरै चिन्छन् । तर यता इश्तियाकका सपना र लक्ष्यहरू फेरिइसकेका थिए । अब राजनीतिको मैदनमा उनका पाइलाहरूले गति समाउन थालिसकेका थिए ।
पूर्णकालीन राजनीति गर्नका लागि अब उनलाई पैसाको जोहो गर्नुथियो । र, त्यही बेलै उनले घरबाट पैसा मागेर एउटा व्यापारिक फर्म खोले– सादाब एण्ड कम्पनी ।
‘मैले पैसा कमाउनको लागि राजनीति गरेको होइन। बरू राजनीति गर्नका लागि व्यापार व्यवसाय गरेको हुँ ।’ धनसम्पत्ति त उनलाई कमी कहाँ थियो र ! भन्छन् ‘पुर्खाको सम्पत्ति जत्ति पनि थियो । अहिले पनि छ । तर मैले राजनीति गर्नकै लागि आफैले व्यवसाय गरेर पैसा कमाएको हुँ। राजनीति गरेर पैसा कमाएको होइन। त्यस्तो गर्ने पनि छैन ।’
२०५६ सालमै नेपालगञ्जमा खुलेको यो कम्पनीले त्यतिबेला विभिन्न देशहरूबाट खाद्यान्न र विदेशी सामानहरू आयात निर्यात गथ्र्यो । र, यो त्यही कम्पनी हो, जसले नेपालगञ्जबाट पहिलोपटक देशैभरी विद्युतीय रिक्साहरू भित्र्यायो ।
प्याडल ठेल्दै मान्छे ओसार्ने रिक्साहरू एकाएक हराए । हातखुट्टामा ठेला पारेका रिक्सावालहरूले अब विजुलीबाट गुड्ने रिक्सा सडकमा दौडाउन थालेका छन् ।
‘बुवाको त्यो राजनीतिक दीक्षा थियो । उहाँहरूले त भन्नुभएको थिएन । बुवा हजुरबुवा त्यो बेला नै जमिन्दार हुनुहुन्थ्यो । पैसाको कमी थिएन’ तर पनि इश्तियाकलाई लाग्थ्यो ‘राजनीति गर्न त आफैले पहिला पैसा पनि कमाउनुपर्छ । अनि कम्पनी खुल्यो । व्यापार पनि चल्न थाल्यो ।’
राजनीति : उही यात्रा तर फेरिएको बाटो
२०४६ सालको परिवर्तनले पनि देशको राजनीतिक अवस्था फेरिएको थिएन । ३० वर्ष पञ्चायत ढलिसकेको थियो। त्यसपछि पनि पञ्चहरू जुट्दै अनि फुट्दै थिए । अरू दलहरूको अवस्था पनि उस्तै थियो । बहुदलीय व्यवस्था । दलहरूको आपसी द्वन्द्व त स्वभाविकै थियो एउटै पार्टीभित्र पनि आन्तरिक युद्ध चर्किन्थ्यो । टुटफुटको सिलसिला चलिरहेकै थियो ।
इश्तियाकको परिवार पनि राप्रपाको राजनीतिक वातावरणमा उभिएको थियो । सायद त्यसैको प्रभाव थियो, इश्तियाक २०५१ सालमै राप्रपाको गाउँ इकाइमा सदस्य भए । त्यसपछि गाउँ कमिटीको अध्यक्ष नै भए ।
राजनीति त लागिसकेको थियो । पार्टी अनि संगठनमा उनले आफ्नो जिम्मेवारी बढाउँदै लगे । केही समयपछि उनी राप्रपाको युवा संगठन राष्ट्रिय प्रजातान्त्रिक युवा संगठनको जिल्ला नेता तथा बाँके निर्वाचन क्षेत्र नं ३को क्षेत्रीय सचिव भए ।
दिनहरू बित्दै गए । समय पनि फेरिँदै गयो । देशमा फेरि अर्को राजनीतिक उथलपुथल सुरू भइसकेको थियो । माओवादीको सशस्त्र युद्धले देशको राजनीतिलाई फेरि अन्योलग्रस्त बनाइसकेको थिया े।
२०५८ सालको मंसिर ११ गते देशभरि संकटकाल लाग्यो । के गर्ने कसो गर्ने कसैले केही भेउ पाइरहेका थिएनन् । सारा जनता मौन थिए । राजनीतिक दलहरूभित्र खैलाबैला थियो ।
त्यसको एक वर्षपछि अर्थात् २०५९ साल माघ १९ गते तत्कालीन राजा ज्ञानेन्द्रले देशको शासनसत्ता फेरि आफ्नो हातमा लिए । राजनीतिक दलका ठूला नेताहरूको गिरफ्तारी र नजरबन्द सुरू भयो ।
माओवादी र सेनाबीचको लडाईं झन् चर्किरहेको थियो । आम नागरिक ती दुई बीच नराम्रोसँग च्यापिएका थिए । सारा देश राजनीतिक निकासबिना आफै चपेटिएको थियो ।
माओवादीको डर उस्तै थियो । अर्कोतिर तत्कालीन शाही सेना झन् उन्मत्त थियो । सारा नागरिक आफ्नो थातथलो छोडेर सुरक्षित सहर खोज्दै थिए । इश्तियाकको परिवार पनि नेपालगञ्जबाट विस्थापित भएर नजिकैको भारतीय सहर रुपडियामा शरण लिन पुग्यो । पुख्र्यौली घरमा ताला लाग्यो । इश्तियाक पनि विस्थापित भएर नेपालगञ्ज–१५ स्थित भन्सार टोल पुगे । अहिले पनि उनी त्यही घरमा बसिरहेका छन् ।
समय बित्न त कति नै बेर लाग्छ र !
जनताको उकुसमुकुस अब सडकमा पोखिन थालिसकेको थियो । २०६२ सालको अन्त्यसँगै सडकमा ओर्लिएका नेपाली जनताले २०६३ वैशाख ११ मा आखिर आफ्नो अधिकारहरू फेरि स्थापित गरिछोडे ।सडकमा ओर्लिएका राजनीतिक दलहरूले त्यत्तिञ्जेल जंगलको माओवादीलाई पनि आफ्नो साथ लगाइसकेका थिए । आम नागरिकले ढाकिएको सडकका अघि राजाले अधिकारहरू फिर्तामात्रै गरेनन् बरू त्यो नागरिक शक्तिले देशको एउटा इतिहास नै उल्टाइसकेको थियो ।
करिब २०५ वर्ष राज्यसत्ताको उच्चासनमा बसेको एउटा शाहवंश (राजतन्त्र) कै अन्त्य गरिदिएको थियो र देशको शासन व्यवस्था अब गणतन्त्रात्मक भइसकेको थियो । संविधानसभाको निर्वाचन गराउने गरी गठन भएको अन्तरिम सरकार र संसदसँगै त्यो बेला अन्तरिम संविधानको पनि तयारी भइरहेको थियो ।
राजासहितको संविधान मासिदैं थियो । अन्तरिम संविधान बन्दा नबन्दै त्यसमा आफ्ना अपेक्षाहरू नसमेटिएको भनेर मधेसवादी दलहरू भित्रभित्रै रुष्ट भइरहेका थिए । तराई मधेसका नागरिक अधिकारका लागि त्यो बेला तत्कालीन नेपाल सद्भावना पार्टीले मधेसलाई गोलवद्ध पार्दै थियो । मधेसमा नागरिक अधिकारको वकालत गरिरहेको मधेसी जनअधिकार फोरमले पनि भर्खरै पार्टीको रुप धारण गर्दै थियो । शुत्रपात त्यही थियो ।
२०६३ साल पुस १० गते नेपालगञ्जमा मधेसी र पहाडे नागरिकबीच सद्भाव खलबलियो । नेपालगञ्जको त्यही घटना आखिरमा मधेस आन्दोलनको सुरुवात बन्न पुग्यो । ‘राज्यबाट हेपिएको’ मधेसमा फेरि आगो बल्न थाल्यो । मधेसीहरू आफ्ना अधिकारका लागि फेरि एकपटक सडकमा जुर्मुराए । आन्दोलनको एउटा हर्ताकर्ता उनै इश्तियाक राई थिए जो २०६२ सालतिरै मधेसी जनअधिकार फोरममा सामेल भइसकेका थिए ।
त्यतिबेला खलबलिएको नेपालगञ्जको सामाजिक सद्भाव रोक्न खोज्दा इश्तियाकले आन्दोलनको कमाण्डरबाट राजीनामा दिनुप¥यो । र त्यो आन्दोलनको नेतृत्व पशुपतिदयाल मिश्रले गरे । आन्दोलनको नेतृत्व छोडे पनि इश्तियाकले भने सामाजिक सद्भाव भड्किन नदिन धेरै भूमिका खेले ।
२०६४ सालमा उनी पार्टीको केन्द्रीय सदस्य भए । अवध क्षेत्रको इन्चार्ज पनि भए । पार्टीमा उनको राजनीतिक उचाईं बढ्दै थियो । २०६५ सालमा उनी पार्टीको राजनीतिक समिति सदस्य (पोलिटब्यूरो) भए । २०७४ सालमा उनी पार्टीका केन्द्रीय सचिव भए ।
त्यसपछि अरू पार्टीहरूलाई मिसाउँदामिसाउँदै मधेसी जनअधिकार फोरम ‘जनता समाजवादी पार्टी नेपाल’ बन्यो । त्यो पनि केही समयअघि टुक्रिसकेको छ । पार्टीका केही पदाधिकारीहरू अशोक राईको नेतृत्वमा छुट्टिएका थिए । चुनावअघि फेरि यो पार्टीका पदाधिकारीहरू तितरबितर भइसकेका छन् । उपेन्द्र यादवको साथ छोडेर अशोक राईको नेतृत्वमा गठित पार्टीमा इश्तियाक राई महासचिव थिए ।
तर अब उनी त्यो पनि छोडेर नेकपा एमालेको उम्मेदवार बनेर बाँके क्षेत्र नं २ बाट चुनाव लड्दैछन् । चुनाव मैदान हरेक राजनीतिज्ञको एउटा कठिन र अनिवार्यजस्तै एउटा परीक्षा हो चुनाव । राजनीतिक यात्राको १३ वर्षपछि नै इश्तियाक राईले चुनावी मैदान रोजिसकेका थिए । राजनीतिक जीवनको सबैभन्दा ठूलो चुनौती र असिमित सम्भावना गाँसेको यो चुनावी सेतु उनले सजिलै तरिदिए ।
राजनीतिक इतिहासको पहिलो संविधानसभाको चुनावमा उनले बाँके क्षेत्र नं २ बाट चुनाव जिते । बाँकेको राजनीतिक इतिहासमा यो एउटा त्यस्तो निर्वाचन क्षेत्र हो जहाँ देशका प्रधानमन्त्रीसमेत भइसकेका सुशील कोइरालाले पनि चुनाव हार्नुपरेको थियो ।
२०६४ सालको निर्वाचनमा उनले आफ्ना निकटतम प्रतिद्वन्द्वी दिनेशचन्द्र यादवलाई पराजित गरेर संविधानसभाको सदस्य भए । त्यो बेला उनी मात्रै २८ वर्षका थिए । २८ वर्षको एउटा ‘मधेसी’ ठिटो सांसद बनेर पहिलोपटक संविधानसभाको भवनमा छिर्दै थियो । उनी एउटामात्रै त्यस्तो सांसद हुन् जसले पहिलोपटक संसद भवनमा अवधी भाषामा सपथ लिएका थिए ।
आखिर लडेको नै त्यही आफ्नोपनका लागि थियो । पहिचान र अधिकारका लागि थियो । यही अवधिमा उनी श्रम तथा यातायात मन्त्री पनि भएका थिए । ३१ वर्षीय इश्तियाक बहुदलपछि सबैभन्दा कान्छोमन्त्री बन्न पुगे ।
तर यो संविधानसभाले संविधानको कुनै रूपरेखा नै कोर्न सकेन । बरू तत्कालीन प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईले संविधानसभा नै विघटन गरेर अर्को चुनाव गराउने जिम्मेवारी प्रधानन्यायाधीश खिलराज रेग्मीलाई सुम्पिदिए ।
यसरी जनताले निकै उत्साहका साथ गराएको संविधानसभा आफ्नो उमेर नपुग्दै मासियो । २०७० सालमा फेरि चुनाव भयो । यसपालि पनि इश्तियाक चुनाव लडे ।
२०७० सालमा संविधानसभाको दोस्रो चुनाव भएको थियो । यसपालि भने उनले चुनाव जित्न सकेनन् । त्यो बेला चारवटा निर्वाचन क्षेत्र रहेको बाँकेमा ३ वटा सिट नेकपा एमालेले जित्यो भने एउटामा नेपाली कांग्रेसका सुशील कोइरालाले चुनाव जिते ।
हरेक उम्मेदवार चुनाव जित्नकै लागि लड्छ, तर चुनाव हारेर पनिके भो ! एकपटक चुनाव हार्दैमा पूरै राजनीतिक जीवन त सकिन्न नि !
चुनावमा पराजित भएपछि इश्तियाक पार्टीमा झन् सक्रिय भए ।
आफ्नो व्यापार व्यवसाय सम्हाल्ने र फैलाउने समय पनि मिल्यो । समयले फेरि फन्को लगायो । २०७२ सालमा संविधान बन्यो । र २०७४ मा २० वर्षपछि पहिलोपटक स्थानीय र आम निर्वाचन भयो । यो निर्वाचनमा भने इश्तियाकले फेरि बाजी मारे ।
उनले बाँके क्षेत्र नं २ मा एमाले र माओवादीको समर्थन पाएका पशुपति दयाल मिश्र अनि नेपाली कांग्रेसको समर्थन पाएका राप्रपाका ओमप्रकाश आजादलाई पराजित गर्दै सांसद भए ।
यो राजनीतिक यात्रासँगै इश्तियाक राई सहरी विकास मन्त्री भए । तत्कालीन नेकपा (एमाले र नेकपा माओवादीको मिलनपछि)सँग मिलेर सरकारमा गएको जसपा त्यहाँ पूरै समय भने रहेन ।
तत्कालीन प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको ‘हर्कत’माथि प्रश्न उठाउँदै सरकार छोडेको जसपाले त्यसपछि नेपाली कांग्रेस र माओवादीहरूसँग गठबन्धन गरेर फेरि देउवा नेतृत्वको सरकारमा प्रवेश ग¥यो । र, फेरि इश्तियाक राई भौतिक पूर्वाधार तथा यातायात मन्त्री भए ।
नेपाली राजनीति स्थिर त कहिले पो हुन सक्यो र !
मन्त्री पदमा रहँदै चुनावी मैदानमा उत्रिएका राईलगायत पार्टीका केही मन्त्रीहरूलाई चुनावको मुखैमा प्रधानमन्त्रीले बर्खास्त गरिदिए ।
कारण थियो– गठबन्धन । त्यो इश्तियाकको पार्टी जसपाले सत्ता साझेदार दलहरूसँगको साझेदारी तोडिदिएको थियो ।
गत भदौ २३को जेनजी विद्रोह अनि नरसंहार र त्यसपछिको विध्वंशले देशको राजनीतिलाई निकै अप्रत्याशित मोडतिर लगिदियो । विद्रोहले बिथोलेको राजनीति अनि समाज अब फागुन २१ को चुनावमार्फत सम्हालिन खोज्दैछ । र, २०७९ सालको चुनावमा एउटा नमीठो र अप्रत्याशित पराजय भोगेका इश्तियाक यसपटक फेरि ‘सूर्य चिह्न’ बोकेर चुनावी मैदानमा छन् ।
अघिल्लो चुनावमा यही क्षेत्रमा एकातिर माओवादी, नेकपा एकीकृत समाजवादी र जनमोर्चाको समर्थनमा नेपाली कांग्रेसका सुदीप नरसिंह राणा उम्मेदवार थिए । तर उनी आफ्नै पार्टीको निर्मम अन्तर्घातले रन्थनिए । जम्मा ४ हजार ४ सय मत पाएका उनको जमानतसमेत जफत भयो ।
दुई दुईपटक नेपालगञ्ज उपमहानगरको प्रमुख भइसकेका राप्रपाका ‘धवल राजा’ (धवल समशेर राणा) राईलाई पराजित गर्दै संसदीय यात्रा तय गरे । यो चुनावका परिस्थितिकीय परिस्थिति अलिकति फरक छ । यसपालि पहिलाजस्तो कुनै गठबन्धन छैन । सबका सब दलहरू एक्लाएक्लै भिडिरहेका छन् ।
यसपालि यो क्षेत्रमा धवल राजा छैनन् । राप्रपाले ऋषिराज देवकोटालाई संसदीय चुनावी मैदानमा उतारेको छ । नेपाली काँग्रेसले पनि युवा नेता शुधान्शु कोइरालालाई निर्वाचनमा उतारेको छ । चुनावको मुखैमा ‘नयाँ’ बनेर आएको नेपाली काँग्रेसका लागि यो चुनावी मैदानमा उनि पनि बिल्कुलै नयाँ अनुहार हुन् ।
रास्वपाले यहाँका स्थानीय युवा विवेक श्रेष्ठलाई उम्मेदवार बनाएको छ । त्यस्तै नेकपाले पनि दीपेन्द्र बिष्टलाई उम्मेदवार बनाएको छ । कुनै बेला इश्तियाककै सारथी बनेका नेपालगञ्ज उपमहानगरका उपमेयर कमरुद्दीन राई राजनीनामा दिएर इश्तियाकले छोडेको ‘छाता’ बोकेर चुनावी मैदानमा छन् ।
यी सब ‘नयाँ’ अनुहारका बीच यहाँका ‘संसदीय खेलाडी’ राई पाँचौपटक मैदानमा छन् । ‘यो नयाँ र पुरानाहरूको प्रतिष्पर्धा होइन । यो नै पुस्तापुस्ताबीच द्वन्द्व बढाउने नकारात्मक भाष्य निर्माण गरिएको छ’ जितका लागि ढुक्क राई भन्छन् ‘बरु यसलाई विकास गर्न, विकास चाहने र विध्वंध र विनाश गर्नेबीचको प्रतिष्पर्धा भन्न सकिन्छ कि । अनि मैले जित्ने आधारहरू पनि विकासकै जग हुन् । जो म चार महिना मन्त्री हुँदा नै बलियो बनाइसकेको थिएँ । तर अघिल्लोपटक चुनाव जित्न सकेन र जित्नेहरूले त्यसलाई भत्काउन खोजे । फेरि म यो क्षेत्रमा विकासका त्यस्तै जगहरू निर्माण गर्न चाहन्छु जो पुस्तौं पुस्ताले याद गर्नेछ ।’
यसपालि निर्वाचन जित्ने यस्ता धेरै आधारहरू इश्तियाकले भेटाइसकेका छन्, जो यहिँ कतै छुटेका थिए । छुटाइएका थिए ।
र, विकासको यात्रा
दुईपटक सांसद र तीन पटक नै मन्त्री भइसकेका इश्तियाक राईले यो क्षेत्रमा के गरे ?
‘मैले के के गरेँ, त्यो जनताको घरआगँनमै गएर हेरे पुग्छ’ राईको यही एक धर्सो जवाफमा विकासे काम र योजनाको लामो फेहरिस्त छ ।
राजनीतिका अनेकन अँधेरी खेपेको नेपालगञ्ज सहर अहिले रातभरि झकमक्क बलिरहन्छ । उनकै पहलमा सडकमा बलेका हाइमास्ट लाइटहरूले नेपालगञ्ज अझ उज्यालिएको छ ।
वर्षौंदेखि थोत्रिएको घरमा कनिकुथि बिरामी स्याहारिरहेको भेरी (सरकारी) अस्पतालले नयाँ र आधुनिक भवन पाएको छ । देशकै यो एउटा पहिलो सरकारी अस्पताल हो जहाँ हरेक बिरामीले ५० रूपैयाँको चिर्कट काटेर एसी जोडिएका कोठामा उपचार पाउँदैछन् ।
यहाँका कब्रिस्तान होउन वा मसानघाट, सबका सब उज्यालिएका छन् ।
मन्दिरहरूको सुन्दरता अझ चहकिएको छ । मस्जिदहरूमा रंग फेरिएको छ । चर्च अनि गुम्बाहरूमा पनि इश्तियाकका छाप छन् । हिलोमा भासिने नेपालगञ्जका धेरै सडकहरू अहिले पिच भएका छन् । बाँकी रहेका पनि हुँदैछन् । खोलाले छेकिने गाउँसहरहरू पक्की सेतुले जोडिदैँछन् ।
यी सब काम हुँदैगर्दा भन्नेहरूले ‘शिलान्यास मन्त्री’ भनेर उनको खिसी पनि नगरेका होइनन् तर धेरैलाई थाहा थिएन र छैन जति विकासे योजनाहरू सुरू भएका छन् ती सबका लागि बजेटको जोहो उनले गरिसकेका छन् ।
‘मैले जनतालाई कहिल्यै ढाँटेको छैन । नसक्ने काम गर्छु भनेर कहिल्यै चुनावका बेला जनतालाई सपना बाँडेको छैन’ राईलाई लाग्छ ‘जाति समुदाय र धर्म सम्प्रदायलाई फुटाउने काम गरेको छैन । बरू सकेजति गाँस्दै लगेको छु । र फेरि पनि जनताको शासक होइन, जनताको सेवक बन्न भोट मागिरहेको छु ।’
